`Bloodgood´ – klon marihuany?

Kształt eleganckich liści...

Kształt eleganckich liści…

Roślina od pierwszego spojrzenia przykuwa wzrok kolorem, stanowiąc dominantę ogrodu. Inaczej jej czerwień wygląda rano, inaczej wieczorem, inaczej w sztucznym świetle.
Inaczej czerwienią się młode liście wiosną, inaczej przebarwiają się jesienią. Inny kolor liści mają rośliny rosnące w pełnym słońcu, a inny w półcieniu.
Dopiero zima sprawia, że bezlistne gałęzie przestają zwracać uwagę na niewielkie drzewko.

Cóż to za roślina o liściach przypominających kształtem popularny narkotyk? Continue reading “`Bloodgood´ – klon marihuany?” »

Jeżyna bez kolców

odm. 'Oregon bezkolcowa' [Wikimedia]

odm. ‚Oregon bezkolcowa’ [Wikimedia]

W sklepach pojawiła się bezkolcowa odmiana krzewu z bardzo smacznymi owocami. Ponieważ sadzonki są niedrogie, warto pokusić się o taki nabytek do ogrodu.

Jeżyna bezkolcowa – Rubus fruticosus

Sadzenie
Wymagania glebowe niewygórowane, dobrze rośnie w każdym ogrodzie.
Sadzimy w rozstawie co 2-3 m.
Podlewanie jest bardzo ważne. Jeżyna lubi wodę, warto stosować ściółkowanie roślin np. suchymi liśćmi. Ważne jest podlewanie w okresie dojrzewania owoców.
Roślina wymaga podpór. Dobrze rośnie na pergolach.

Mocny stelaż jest niezbędny do utrzymania rośliny

Mocny stelaż jest niezbędny do utrzymania rośliny

Wiosna
Podnosimy pędy, wybieramy kilka najzdrowszych i rozpinamy je na podporach, pozostałe wycinamy.
Jeżyna wymaga zasilenia potasem i azotem. Wiosną dajemy nawozy wieloskładnikowe po 50-100g na krzew, albo 50g saletry amonowej plus 30-50g siarczanu potasu na krzew.

Lato
Wyrastają nowe pędy, które zaowocują w przyszłym roku. Część wycinamy, inne skracamy, by nie przekroczyły 3 m długości.

Owocowanie
Sierpień-wrzesień.
Jeżyna bezkolcowa ma dużo okazałych owoców. Dobrze wyrośnięty krzew może dać ich ponad 5 kg rocznie. Owocuje na pędach zeszłorocznych.
Owoce najlepsze są świeże. Walory smakowe zachowują po zamrożeniu, nadają się na soki, kompoty, dżemy i konfitury.

Zimowanie krzewu
Po zbiorach wycinamy pędy owocowe, pędy układamy na ziemi i lekko przykrywamy słomą, gałęźmi sosny lub świerka albo suchymi liśćmi.
Wokół pędów usypujemy ziemne kopczyki ok. 30 cm wys.

2014-03-12-DSCF4653b

Hiacynt kwitnie i… przekwita

hyacinth-284147-m
hyacinth-1-757887-m

Hiacynty uprawiane w Polsce to gatunek hiacynt wschodni (Hyacinthus orientalis L.) – bylina z rodziny szparagowatych. Naturalnie rosną we wschodnich rejonach basenu Morza Śródziemnego. Kwitną od lutego do kwietnia. Uprawiane były już w starożytnej Grecji i Rzymie.

Te piękne kwiaty, obok żonkili i krokusów, od pokoleń przygotowywane są do zdobienia stołów na początek wiosny. Kwitną na biało, różowo, a nawet na niebiesko. Ich delikatny zapach unosi się w pokoju, wprowadzając nastrój świąteczny. Niektórzy nie wyobrażają sobie wielkanocnego nakrycia bez hiacynków.


2014-03-12-DSCF4653bPo kilku dniach okazuje się, że to, co piękne, nie trwa wiecznie – kwiaty pochylają się, święta mijają i powraca dzień powszedni.

Jak jednak przechować cebule hiacyntów, aby za rok znowu zakwitły? To naprawdę bardzo łatwe.

2014-03-16-DSCF4662b Przechowywanie cebul

Po kwitnieniu należy kontynuować podlewanie i nawożenie cebul, aż do całkowitego obumarcia liści, co zwykle następuje na początku lata. Wtedy cebule trzeba wyjąć z ziemi, oczyścić i umieścić w suchym i chłodnym miejscu aż do września-października, kiedy ponownie je posadzimy i będziemy pędzić.

Proces obumierania części nadziemnych powinien być naturalny, nie wywołany brakiem wody. Po kwitnieniu roślina gromadzi zapasy pokarmowe na następny okres wegetacyjny.

Do przechowywania najlepiej nadają się torby papierowe, kartony i przewiewne skrzynki umieszczone gdzieś w cieniu, gdzie temperatura nie przekracza 15-22°C. Warto co parę tygodni je doglądać, bo od jednej gnijącej cebuli mogą zarazić się pozostałe.

spring-1175010-m Pędzenie hiacyntów
Z tym poczekajmy co najmniej do początku września, a najpóźniej do drugiej połowy października – ogólnie biorąc: do jesieni.

c.d.n.




Fotografie — własne i sxc.hu




200x184mini_001

Gwiazda Betlejemska – nie wyrzucaj po świętach

Poinsecja (gwiazda betlejemska) – Euphorbia pulcherrima 1024px-Pointsettia_3
W zimie, od połowy listopada do lutego na wystawach kwiaciarni podziwiamy często ognistoczerwone, rzadziej różowe lub białe, wielkie „kwiaty” osadzone na długich, nieraz półmetrowych łodygach.
Poinsecja pochodzi z Meksyku, gdzie jest krzewem długowiecznym, dorastającym do 1,2 m.
Roślina ta bywa też nazywana „gwiazdą betlejemską” i zagranicą masowo jest stosowana do dekoracji mieszkań na Boże Narodzenie. Barwny jej kwiat nie jest kwiatem w botanicznym znaczeniu tego słowa. Właściwe kwiaty znajdują się w środku – to zielonożółte kulki wielkości grochu, zaś otaczające je kolorowe płatki nazywane są przez botaników przykwiatkami.
Klasyczna gwiazda betlejemska ma przykwiatki intensywnie czerwone i ciemnozielone liście, ale można kupić także odmiany o przykwiatkach od białych, kremowych i żółtych, przez bladoróżowe, aż po różne odcienie czerwonego. Ostatnio również pojawiły się odmiany o przykwiatkach nakrapianych, liściach zielonych z białymi obrzeżami bądź pofałdowanymi przykwiatkami.
Ta efektowna roślina coraz częściej zjawia się w mieszkaniach nie tylko w postaci kwiatu ciętego, ale także doniczkowego. Do uprawy doniczkowej stosowane są odmiany niższe, o mniejszych kwiatach, a ostatnio wchodzą do uprawy nawet miniaturowe.
Aby doniczkowy wilczomlecz trzymał się jak najdłużej, ustawmy go jak najdalej od pieców i grzejników. Najbardziej odpowiada mu temperatura nie przekraczająca 18°C. Podlewamy dość obficie, uważając, aby ziemia nigdy nie byłą sucha.
Po przekwitnięciu barwne przykwiatki bledną, a po pewnym czasie opadają; roślina zapadnie w stan spoczynku (po kwitnieniu następuje przerwa w wegetacji). Wtedy przeważnie bywa wyrzucana na śmietnik.

Kto jednak ma ochotę popróbować swoich sił w uprawie trudnych roślin, może ten wilczomlecz skłonić do ponownego zakwitnięcia po kilku miesiącach.
W tym celu po opadnięciu przykwiatków umieszczamy go w chłodniejszym miejscu (ok. 14°C) i przestajemy podlewać. Nie martwmy się, że straci wówczas wszystkie liście. image6
Gdy w marcu łodygi przytniemy na wysokość około 15 cm, pozostawiając na pędach po 3-4 pąki, a roślinę przeniesiemy do ciepłego i słonecznego pokoju i zaczniemy podlewać, poinsecja obudzi się i znowu ukażą się liście.
Wtedy możemy już przesadzić roślinę do świeżej ziemi, najlepiej liściowej z domieszką gliny i piasku (2 : 1 : 1). Doniczkę ustawiamy w widnym, ale nie bezpośrednio nasłonecznionym miejscu i roślinę zaczynamy podlewać obficie nieco ogrzaną wodą. Przez całe lato co 7-10 dni zasilamy rozcieńczoną gnojowicą lub nawozami do roślin o dekoracyjnych liściach; jest to konieczne, aby wilczomlecz wytworzył ładne, dobrze zabarwione listki. Ważne jest utrzymanie wysokiej wilgotności w powietrzu. Suche może spowodować wystąpienie szkodników (przędziorki, czerwcowate)
Młode pędy z 4-5 liśćmi można przyciąć, wymuszając rozkrzewienie rośliny.
Chcąc mieć poinsecję na Gwiazdkę, należy w połowie listopada rozpocząć jej zacienianie – przez 10-14 godzin dziennie chować ją pod osłoną: od wieczora do około 9 rano. Wówczas mamy szanse na wybarwienie górnych liści, choć zapewne nie tak intensywne, jak z uprawianych w szklarniach.
Rozmnażanie z sadzonek również daje dobrze wyniki tylko w szklarniach. Polega na ukorzenianiu latem wierzchołków pędów szczytowych.
Uwaga:
Poinsecja – jak wszystkie wilczomlecze – zawiera sok mleczny, który wypływa z łodygi przy jej uszkodzeniu lub przycięciu. Powoduje on podrażnienia skóry, do przycinania rośliny warto więc zakładać gumowe rękawiczki, a złamaną gałązkę można lekko przypalić płomieniem, co zatamuje sączenie się białej substancji.


Zdjęcia: Wikipedia, Wikimedia




Złotokap

2013-06-01-DSCF1907 [800x600 i art, ramka] Rodzina: Strączkowe Leguminosae (Fabaceae)
Podrodzina: Motylkowe Paplionoideae (Faboideae)
Rodzaj: Złotokap Laburnum (starorzymska nazwa złotokapu) obejmuje 2 gatunki i ich mieszańca.

Złotokap pospolityLaburnum anagyroides Medik. (L. vulgare, Cytisus laburnum L.)
Pokrój: wysoki krzew lub małe drzewo (do 7-9 m wys.), o wzniesionych, wyprostowanych gałęziach.
Pędy: zróżnicowane na długo- i krótkopędy. Różne części +- przylegająco owłosione.
Liście 3-listkowe, długoogonkowe; listki zwykle szerokoeliptyczne (3-8 cm długości), całobrzegie, eliptyczne, brzegiem nieowłosione; przylistki trwałe. Liście opadające na zimę.

Sadzonka z 2004, która zakwitła dopiero w 2013

Sadzonka z 2004, która zakwitła dopiero w 2013


Kwiaty obupłciowe, motylkowe, złocistożółte, z dużą ciemną plamą na żagielku, ok. 2 cm długości, na długich szypułkach, w zwisających luźnych gronach (10-20 cm długości), na krótkopędach; bez zapachu. Kwitnie V (VI), zwykle bardzo obficie (stąd stosowana niekiedy nazwa „złoty deszcz”.
Owoce płaskie, suche, twarde, grubościenne, nieoskrzydlone strąki (5-8 cm długości), na szczycie zgięte ku osi owocostanu.
Występowanie: góry płd. i środkowej Europy; w Polsce miejscami zdziczały.
Dekoracyjność: długowieczne krzewy ozdobne pierwszej kategorii — bardzo efektownie kwitnące. Częściej spotykany w uprawie.
Wymagania i zastosowanie: Łatwy w uprawie.
Gleby — raczej żyzne i świeże, nie za suche, chętnie wapienne (zasadowe), nie znosi gleb mokrych; miejsca słoneczne; odporność na mrozy — niezupełna. Podczas surowych zim przemarza. W zimie kora jest często zgryzana przez zające i króliki, jak u wielu szczodrzeńców. Silne cięcie krzewów nie jest wskazane. Dobrze rośnie w większości ogrodów, ładnie wygląda posadzony w pojemniku. Po przesadzeniu niekiedy jego wzrost jest osłabiony. Zaleca się usuwać przekwitłe kwiaty.
Rozmnażanie: przez siew; odmiany — przez szczepienie.
Roślina trująca (liście i nasiona).2013-06-01-DSCF1901 [800x600 i art, ramka]

Złotokap alpejskiLaburnum alpinum
Podobny do złotokapu pospolitego, różni się prawie zupełnym brakiem owłosienia (jeśli występuje słabe owłosienie, to włoski wyłącznie długie, odstające; brzeg listków orzęsiony); szybko opadającymi przylistkami; brakiem lub tylko małą plamą na żagielku; krótszymi cienkościennymi strąkami (3-3,5 cm dł.), jednostronnie wąskooskrzydlonymi i na szczycie zakrzywionymi na zewnątrz.
Kwiaty w dłuższych gronach (20-30 cm dł.), +- pachnące, późniejsze o 1-2 tygodnie. Kwitnie w VI.

Złotokap WatereraLaburnum ×watereri (L. alpinum × L. anagyroides)
Mieszaniec obu poprzednich gatunków. Osiąga wysokość do 8 m, średnicę do 4 m.2013-05-30-DSCF1763a

Kwiaty pachnące, kwiatostany gęste i długie (ok. 40 cm dł.); kwitnie w V.
Owoce zwykle brak lub nieliczne, niedokształcone.
Występowanie — wraz z gatunkami rodzicielskimi.
Dekoracyjność — najbardziej ceniony złotokap, szczególnie odmiana ‚Vossii’ o kwiatostanach do 50 cm długości!

Źródła:
Seneta — Dendrologia;
Szweykowscy — Słownik Botaniczny
Ogród moich marzeń
Fotografie — własne




Wojsiłki

Wojsiłka na aronii

Wojsiłka na aronii

Rząd wojsiłek (Mecoptera), należący do nadrzędu owadów siatkoskrzydłych, obejmuje ok. 300 gatunków. Jest to jeden z najstarszych rzędów owadów, który okres świetności ma już dawno za sobą.
Wielkość wojsiłek waha się w granicach od 2 do 35 mm.
Przód małej głowy wydłużony jest w charakterystyczny dziób (ryjek), na którego końcu umieszczone są właściwe narządy gębowe.
Oczy duże.
Dwie pary skrzydeł jednakowej wielkości z dość bogatym użyłkowaniem, pokryte są rzadkimi, krótkimi włoskami. Skrzydła, zwykle w ciemniejsze plamy, układają się poziomo nad ciałem, plamki są utworzone z łusek.
Odwłok siedzący, przeważnie ciemno ubarwiony, składa się z 10 segmentów. U samców na ostatnim segmencie znajdują się cęgowate wyrostki wygięte ku górze; odwłok samicy jest prosty.
Oprócz nóg tułowiowych mają kilka par zmarniałych odnóży odwłokowych.
Rozwój odbywa się z przeobrażeniem zupełnym.
Przedstawicieli rodziny wojsiłkowatych (Panorpidae) spotkać można w zaroślach leśnych i śródłąkowych. Wystąpują w całej Europie poza północną Skandynawią. W Europie Środkowej jest około 10 gatunków wojsiłek.

Wojsiłka pospolita – Panorpa communis

główka wojsiłki

Główka wojsiłki

Najczęściej spotykana jest wojsiłka pospolita (Panorpa communis). Imagines występują od maja do sierpnia, a nawet września na niewysokich krzewach rosnących na glebach lekko wilgotnych, na brzegach strumieni, w lasach mieszanych, cienistych ogrodach (na krzakach agrestu i porzeczek) i w parkach.
Jest to smukły, długonogi owad latający dość niezdarnie po dość skomplikowanym torze, ale na krótkich dystansach. Długość ciała do 30 mm, rozpiętość skrzydeł 25-30 mm. Ciało ciemnobrunatne, odwłok od spodu zielonkawy. Pstrokate skrzydła mają plamki tworzące paski. Głowa ryjkowato wydłużona. Samce mają na czerwonawym końcu odwłoka parę przydatków w kształcie cęgów, przypominających kolec jadowy skorpiona.
Odżywia się innymi owadami, nie jest jednak typowym drapieżcą, zjada zwykle owady martwe, chore lub osłabione, poza tym żywi się czasami spadzią lub nektarem kwiatowym. Czasami pożera resztki ofiar pająków pozostawione w sieciach. W niewoli odżywia się również owocami i warzywami.
Wojsiłki uważane są za owady pożyteczne, ponieważ niszczą mszyce i inne male szkodliwe owady.
Kilkudniowe samce są już zdolne do rozrodu. 2013-05-26-DSCF1661b
Podczas kopulacji samiec przytrzymuje samicę cęgowatymi przydatkami. Kopulację poprzedza „podarunek” w postaci kropli wydzieliny gruczołów ślinowych, którą samiec daje samicy.
Samce kopulują kilkakrotnie z różnymi samicami w odstępach kilkudniowych.
Samica kopuluje z kilkoma samcami, zazwyczaj trzykrotnie. W kilka dni po każdym zapłodnieniu samica składa do ziemi kilkadziesiąt jaj sklejonych w grudkę. Rocznie wydaje dwa-trzy pokolenia.
Z jaj po ok. tygodniu wychodzą larwy oodobne do gąsienic motyli. Larwy prowadzą podobny tryb życia. Mają gryzące narządy gębowe skierowane ku przodowi i 8 pierwszych segmentów odwłoka wyposażonych w małe nóżki. Żyją głównie pod powierzchnią ziemi, odżywiając się, podobnie jak imago, martwymi owadami i szczątkami roślinnymi. Pod koniec rozwoju osiągają długość ok. 18 mm. Pod ziemią też się przepoczwarczają.
Pierwsze pokolenie wychodzi z poczwarek po 2 tygodniach, a drugie – po przezimowaniu.
Zimują częściowo larwy, a częściowo poczwarki.

Źródła

  • Henryk Sandner, Owady, seria Zwierzęta świata, PWN Warszawa 1989;
  • Henryk Sandner, Mały słownik zoologiczny. Owady, Wiedza Powszechna, Warszawa 1979;
  • Roland Gerstmeier, Owady i inne stawonogi lądowe, seria Encyklopedia kieszonkowa, Muza SA, Warszawa 1998; oryg. GU Naturfuehrer Insekten, Muenchen 1997, tłum. dr Grażyna Winiarska;
  • Gottfried Amann, Owady. Kieszonkowy atlas, seria Flora i fauna lasów, Multico, Warszawa 1994; oryg. Kerfe des Waldes, Naturbuch, 1990, tłum. Artur Rutkiewicz;
  • V. J. Stanek, Wielki atlas owadów, PWRiL, Warszawa 1984; oryg. Velky obrazowy atlas hmyzu, Praga 1972, tłum. Agnieszka Kadej, Jakub Nowakowski, Jan Stolarek
  • A. Haber, M. Nunberg, Zoologia dla leśników, PWRiL, Warszawa 1956;
  • Michael Chinery, Rośliny i zwierzęta w ogrodzie, seria Encyklopedia kieszonkowa, Muza SA, Warszawa 1999; oryg. Garden Wildlife, 1997, tłum. Grażyna Winiarska, Ewa Sedlar, Barbara Sudnik-Wójcikowska;


  • Jest sad za wodą…

    Spróbuję odczarować zimę, która nazbyt opieszale odchodzi. Już marca koniec, a mrozy trzymają jak w lutym.

    muzyka

    MP3


    Przywołajmy wiosnę stareńką piosenką wprost z sadu. Posłuchaj (kliknij gitarę obok):

    słowa i muzyka: Ewa Gaworska.
    Tekst ze śpiewnika Unikat’1980

    Jest sad za wodą, biały od czereśni,
    W sadzie tym na pewno życie można prześnić.
    W sadzie tym na pewno życie można prześnić.

    Jest las za wodą, pełen snów i ćwierkań,
    Smugi światła płyną po rudawych świerkach.
    Smugi światła płyną po rudawych świerkach.

    Jest dom za wodą, dym z komina rośnie,
    W domu tym na pewno wrzosem pachnie pościel.
    W domu tym na pewno wrzosem pachnie pościel.

    Nie budujcie łodzi, nie stawiajcie kładek
    Niech się słońce chowa za nieznanym sadem.
    Niech się słońce chowa za nieznanym sadem.


    Pierwszą zwrotkę śpiewa Wojtek Starck, drugą – Karol Płudowski, trzecią – Ewa Gaworska, zaś w czwartej wszyscy troje, którzy kiedyś tworzyli kapelę Gdybyle.



    Grasz w pomidora?

    Koktajlowe pomidorki Vilma

    Koktajlowe pomidorki Vilma


    Pomidor należy do nabardziej wartościowych warzyw, przede wszystkim ze względu na zawartość witamin A, B i C oraz potasu i soli mineralnych.
    Pomidory najlepiej udają się w latach ciepłych (22°C i więcej) i słonecznych, nie znoszą bowiem chłodu (giną przy 0°C) ani długotrwałych deszczów, które wywołuja pękanie owoców i pojawienie się chorób.

    Niewielkie wymagania glebowe
    Stanowisko: słoneczne, gleba zasobna, niezbyt ciężka
    Z 1 g nasion uzyskać można 150-200 szt. rozsady. Mam 500mg, czyli połowę.

    Siew rozsady: III-IV (zapewnić ciepło i dużo światła)
    Pikowanie: po 2-3 tyg. od wzejścia przepikować do doniczek 8×8, odrzucając rośliny o skręconych liścieniach

    Przedplony: sałata, szpinak, kalarepa

    Sadzenie do gruntu: V-VI (po 15.V) w dzień pochmurny (w dzień słoneczny lepiej po południu lub wieczorem) – co 40-50 cm w rzędach co 60-80 cm; odm. karłowe w rozstawie 40×40 cm.
    Nawożenie: saletrą przed posadzeniem i 7-10 dni po, oraz gdy zaczynają dojrzewać pierwsze owoce.
    Cięcie (ogławianie) nie dotyczy odmian karłowych samokończacych się.

    Pomidor koktajlowy `Vilma`
    Z powodu częstych spotkań koktajlowych wybraliśmy Vilmę… :)
    Ponoć jest doskonały do bezpośredniej konsumpcji – o cennych walorach smakowych.
    Odmiana typu cherry (czereśniowa) jest bardzo plenna, o samokończącym typie wzrostu, wiotkołodygowa o luźnym pokroju.
    Liczne czerwone owoce są bardzo drobne (o masie 15-20 g), mięsiste, miękkie, kuliste.
    Niskorosnące rośliny nadają się do pojemników, na balkony. Już kiedyś poustawialiśmy owocujące donice dokoła ogrodowej altany – koktajl to koktajl!

    pomidor st-pierre

    Pomidor Świętego Piotra?


    Pomidor malinowy `Saint Pierre`
    Pomidor świętego Piotra? Ciekawe, skąd taka nazwa tej pięknej odmiany.

    Jest to bowiem bardzo plenna odmiana, odporna na stresowe warunki temperatury i nawodnienia.
    Okres wegetacji trwa około 80 dni.
    Owoce są wielkie, kuliste, czerwone z malinowym odcieniem.
    Rośliny wymagają palikowania.

    Siew: III-IV
    Sadzenie: V-VI
    Zbiór: VII-X
    Rozstawa: 60×50 cm


    Koper włoski - fenkuł Foeniculum vulgare

    Fenkuł, czyli koper włoski

    Koper włoski - fenkuł Foeniculum vulgare

    Koper włoski – fenkuł Foeniculum vulgare

    Marzec – pora wysiewania ciepłolubnych warzyw. Należy do nich pochodzący z włoskiej kuchni fenkuł.
    Odmiana Amigo F1 to bardzo plenny mieszaniec do uprawy całorocznej. Bardzo wcześnie, bo w ciągu 65-85 dni od posadzenia na miejsce stałe wytwarza kuliste główki koloru białego, soczyste i aromatyczne. Główki sa bardzo zwięzłe, wyrównane i odporne na ordzawienia. Średnio osiągają masę ok. 500 g.

    Koper włoski

    Koper włoski

    Fenkuły nadają się do surówek lub do wytwarzania aromatyczne i odżywczego soku, stanowiącego wyśmienity komponent napojów wzmacniających. Mają niepowtarzalny smak i mogą wchodzić w niecodzienne kombinacje z innymi produktami.

    Fenkuł – nazywany też koprem włoskim, przypomina kształtem seler korzeniowy i należy do rodziny selerowatych.
    Od dawna jest cenną rośliną leczniczą, która wzmacnia wzrok, łagodzi dolegliwości żołądka, korzystnie wpływa na system nerwowy i potencję. Ponadto jest fenkuł dobrym źródłem witaminy C i soli mineralnych.
    W 100 g jest tylko 50 Kcal.
    W kuchni liście fenkułu używane są jako aromatyczna przyprawa, bulwy dodaje się do sałatek, nadziewa farszami, gotuje, dusi, zapieka, a nasiona służą do przyprawiania ryb. Można go gotować, faszerować, grillować, dusić, a także jeść na surowo.

    Fenkuł w sosie roquefort
    Składniki:

  • 4 bulwy fenkułu,
  • Continue reading “Fenkuł, czyli koper włoski” »

    Na meszki i komary w ogrodzie

    Goździki

    Goździki

    Nalewka goździkowa:

    1 garść goździków + 1/2 l wódki, zalej i odstaw na tydzień. Nie odcedzaj, by potem też nabierała mocy.
    Służy jako aromatyczna zapora przed meszkami i komarami na letnie wieczory w altanie – posmaruj oparcia krzeseł, blat stołu, framugi okien i drzwi.

     

    fot.: sxc.hu